افسوس بر آن عمر گرامی که هدر شد

 آن معبد رویایی من زیر و زبر  شد

دردا  که تو مرد سفر عشق نبودی

افسوس دل غافل من دیر  خبر شد

روزی که دل عاشق من تازه نفس بود

در چشم من از هر دو جهان عشق تو بس بود

حسرت به کف آورد و به خورشید نظر داشت

بیچاره عقابی که گرفتار قفس بود

 سلام ای چلچراغ قطره های اشک نومیدی

سلام ای غم که جای تنگ این دل  را پسندیدی

بیا تا پر بگیرد از دل من جغد این کابوس

بیا و در کتاب  خاطرات من بخوان افسوس

 (  محمدعلی شیرازی )

شدیم خاک و بود عالم خراب همان

مدار خاک همان ، رهگذار آب همان

ز بعد این همه خوبان خفته در دل خاک

چگونه ماه همانست و آفتاب همان ؟

هزار عاشق ناکام رفت و هست هنوز

صفای باغ همان ، لطف ماهتاب همان

ز ابلهیست که عمر دوباره خواهد خلق

که شیب عمر همان باشد و شباب همان

جان سوخت  ز  داغ  دوری  یار  مرا

افزود  صد  آزار  بر  آزار  مرا

من  کشتنیم  کز  او  جدایی  جستم

ای هجر به جرم  این  بکش  زار مرا

  ( وحشی بافقی )