گل با صفاست اما ، بی تو صفا ندارد

گر بر رخت نخندد، در باغ جا ندارد

پیش تو ماه باید ، رخ بر زمین بساید

بی پرده گر برآید ، شرم و حیا ندارد

ای وصل تو شکیبم ، ای چشم تو طبیبم

بازآ که درد هجران ، بی تو دوا ندارد

فریاد بی صدایم ، در سینه حبس گشته

از بس که ناله کردم ، آهم صدا ندارد

گفتم که در کنارت ، جان را کنم نثارت

تیغ از تو گردن از من ، چون و چرا ندارد