دردم نه همين است که بستند پرم را
ترسم نرسانند به گلشن خبرم را

از حسرت مرغي که جدا مانده ز گلشن
آگه نشدم ، تا نشکستند پرم را

گردي ست ز من باقي و ترسم که تو از ناز
تا باز کني چشم ، نيابي اثرم را

بودند به هم روز و شب آيا که جدا کرد
از روشني روز شب بي سحرم را ؟

« عاشق » منم آن نخل که از سردي ايام
يک باره برافشاند قضا برگ و برم را

( عاشق اصفهاني )