طرلان ... رضا ... ترلان

کور روزگار

tarlan — Mon, 28 Apr 2008 16:27:18 GMT

آموخته هایم را کنار هم

جلوی آئینه گذاشتم ...

تنها آئینه ی خانه شکست

... و من ، کور روزگار شدم

( رضا طاهری )

می خواستم خراب نگاهش شوم، نشد

tarlan — Sat, 23 Feb 2008 15:31:18 GMT

می خواستم خراب نگاهش شوم، نشد
بیچاره ی دو چشم سیاهش شوم، نشد

می خواستم که در دل شبها ستاره ای
چرخان به گرد صورت ماهش شوم، نشد

می خواستم که وقت هماغوش او شدن
حتی فدای حس گناهش شوم، نشد

می خواستم دریچه ی پژواک خنده اش
یا آینه مقابل آهش شوم، نشد

گفتم به خود که همدم تنهایی اش شوم
بی چشمداشت پشت و پناهش شوم، نشد

می خواستم که حادثه باشم برای او
شیرین و تلخ قصه ی راهش شوم، نشد

می خواستم به شیوه ی ایثار و معجزه
قبله برای قلب و نگاهش شوم، نشد

گفتم به خود همیشه ی او می شوم ولی
حتی نشد که گاه به گاهش شوم، نشد

( ؟؟؟ )

وقتی زمستون می رسه ...

tarlan — Wed, 26 Dec 2007 18:59:18 GMT

وقتی زمستون می رسه

یخ می زنه تن زمین

یخ می کنیم ما آدما

خدا بیا خودت ببین

نگاه به خورشیدت نکن

هی دست نکش رو سر ماه

ستاره هات کم نمی شن

ناشکری مونده سر ماه

یا زمونه عوض شده

یا من خیلی کوچیک شدم

خورشیدتو بزرگ شده

یا من خیلی کوچیک شدم

چیز زیادی نمی خوام

خدای خالق زمین

یه گوشه چشمی هم به ما

خدای من ، فقط همین

( رضا طاهری )

روزگاري، يک تبسّم، يک نگاه ، خوش تر از گرمای صد آغوش بود

tarlan — Thu, 18 Oct 2007 14:00:18 GMT

اي همه گل هاي از سرما کبود
خنده هاتان را که از لب ها ربود ؟
مهر، هرگز اين چنين غمگين نيافت
باغ، هرگز اين چنين تنها نبود

تاج هاي نازتان بر سر شکست
باد وحشي چنگ زد در سينه تان
صبح مي خندد خودآرايي کنيد!
اشک هاي يخ زده، آيينه تان

رنگ عطر آويزتان بر باد رفت
عطر رنگ آميزتان نابود شد
زندگي در لاي رگ هاتان فسرد
آتش رخساره هاتان دود شد!

روزگاري، شام غمگين خزان
خوش تر از صبح بهارم مي نمود
اين زمان – حال شما، حال من است
اي همه گل هاي از سرما کبود !

روزگاري، چشم پوشيدم ز خواب
تا بخوانم قصه ي مهتاب را
اين زمان – دور از ملامت هاي ماه –
چشم مي بندم که جويم خواب را

روزگاري، يک تبسّم، يک نگاه
خوش تر از گرماي صد آغوش بود
اين زمان بر هر که دل بستم دريغ
آتش آغوش او خاموش بود

روزگاري، هستي ام را مي نواخت
آفتابِ عشقِ شورانگيزِ من
اين زمان خاموش و خالي مانده است
سينه ي از آرزو لبريز من

تاج عشقم عاقبت بر سر شکست
خنده ام را اشکِ غم از لب ربود
زندگي در لاي رگ هايم فسرد
اي همه گل هاي از سرما کبود...

( فریدون مشیری )

ظلم چهره ای یگانه دارد ...

tarlan — Mon, 08 Oct 2007 14:32:18 GMT

ظلم چهره ای یگانه دارد ، آدم های

چاکر و گوش به فرمانند که بر این

چهره ی یگانه سایه می اندازند

پائیز

tarlan — Thu, 27 Sep 2007 22:18:59 GMT

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

tarlan — Mon, 10 Sep 2007 18:24:18 GMT

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

چشمهایم بی تو بارانی است حرفش را مزن

دوست داری بشكنی قلب پریشان مرا

دل شكستن كار آسانی است حرفش را مزن

خورده ای سوگند روزی عهد مارا بشكنی

این شكستن نا مسلمانی است حرفش را مزن

حرف رفتن میزنی وقتی كه محتاج توام

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

( ؟؟؟ )

ما چون ز دری پای کشیدیم ،کشیدیم

tarlan — Sun, 26 Aug 2007 20:38:18 GMT

ما چون ز دری پای کشیدیم ،کشیدیم

امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه ی بامی که پریدیم ، پریدیم

رم دادن صیدِ خود از آغاز غلط بود

حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم

صد باغ بهارست و صلای گل و گلشن

گر میوه ی یک باغ نچیدیم ، نچیدیم

وحشی ! سبب دوری و این قسم سخن ها

آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم

(وحشی بافقی)

ما که از همدیگه دوریم

tarlan — Mon, 02 Jul 2007 10:03:18 GMT

ما که از همدیگه دوریم

عشقمون یعنی صداقت ...

عشق یعنی ...

بطری لب زده ی من روی لبهات

خواهش پنج حسم از تو...

لغزش ژاله رو گونه ، روی لبهات

( رضا طاهری )

دردم نه همين است که بستند پرم را ...

tarlan — Thu, 14 Jun 2007 16:18:18 GMT

دردم نه همين است که بستند پرم را
ترسم نرسانند به گلشن خبرم را

از حسرت مرغي که جدا مانده ز گلشن
آگه نشدم ، تا نشکستند پرم را

گردي ست ز من باقي و ترسم که تو از ناز
تا باز کني چشم ، نيابي اثرم را

بودند به هم روز و شب آيا که جدا کرد
از روشني روز شب بي سحرم را ؟

« عاشق » منم آن نخل که از سردي ايام
يک باره برافشاند قضا برگ و برم را

( عاشق اصفهاني )